ANNE OLUNCA

78
Annelik,
bir tuhaf ruh hali, deliliğe yakın, normallikten uzak, aynı oranda anormalliğe de.. Anne olunca yürürken attığınız adımlardan, o uyurken yanındaysanız şayet aldığınız nefesin sesine kadar bebeğine kalibre edilmiş ve doğum öncesi sürümüyle alakası olmayan, uyurken bile ona programlı bir sistem haline geliyorsunuz farkında olmadan !

Abartı gibi mi geliyor ? Evet, başlarda bende öyle hissettim, durumu sıradanlaştırmak dururken hem kendi hemde etrafımızdaki herkesin gözüne sokmak neden ? Ama bu sizin elinizde değil, kontrolü karnınızdan kucağınıza konduğu an kaybediyorsunuz. O ana dek hiç tanımadığınız, muhtemelen herhangi bir örneğini gördüğünüzde, misal kendi anneniz bile olsa zaman zaman dalga geçtiğiniz bir insana dönüşmek aslında o kadar da dramatik değil. Hatta alıştıkça, eğlenceli bile gelebiliyor.

Şöyle ki, 26 aylık kızım, dışarıda, koca koca insanların dev adımları ve cüsseleri arasında, kendi minnacık gövdesi ve küçücük adımlarıyla yürümeye çalışırken bazen kendimi üst düzey bir devlet mensubunu yada mega starı korumaya çalışan, o yürürken etraftaki olası tüm tehlikeleri analiz edip ortadan kaldırmaya, yolu açmaya şüpheli şüpheli etrafta bi anormallik var mı diye bakmaya kendini kaptırmış bi koruma gibi davranırken buluyorum 😀 Fark edip, kendime koca bir destur çekmem uzun sürmüyor Allahtan 🙂

Zaman kötü, ortam berbat, hiç birimiz, hiçbir zaman ve mekanda güvende değiliz tamam ama ne zaman olduk ki zaten ? En büyük handikap, hadi şimdi kolunun altında, ya sonra ? Kurslar, Okullar, yeni arkadaşlar ve aktiviteler ? Oysa benim hep savunduğum düşünce, onu korumak yerine ona kendini korumasını öğretmekti. Sırf bu yüzden tanıdığım çoğu ebeveynin aksine o kırılmasın diye evin her tarafından kaldırılan süs eşyaları, yırtılma ihtimali yüksek kitaplar, dergiler, resimler, fotoğraflar bizde hep ortada ! Hatta geçen gün orta sehpanın üzerinde ki fenerle parmağında küçük bi olmuş. Anlattım, ondan gelebilecek zararlardan bahsettim, oyuncak olmadığından, kendini koruması gerektiğinden, artık büyüdüğünden ve daha da dikkatli olması gerektiğinden..

Peki bu kadar sakin, mantıklı ve doğru olduğuna inandığım şekilde davranırken ne ara ipler kaçıyor elimden ? Ne diye içimden süper kahraman çıkmış gibi davranıyorum ? O yazının en başında bahsettiğim tuhaf anne ruh hali mi duyguları mantığın önüne geçiren..

HandeSuleymanoglu

1983 temmuz doğumlu, hayalperest, fotoğraf çekmeyi, kitap okumayı, resim yapmayı ve yazmayı seven, Aralık 2013' ün karlı bir pazartesi sabahı hayatına küçük prensesi ve onunla birlikte dünyanın ele avuca sığmayan en güzel aşkı girmiş, Bebeğiyle hayatı daha çok sevmiş, renklenmiş, şenlenmiş ve en büyük hayali kızıyla dünyayı gezmek olan bir anne..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir